Folkclub Twente in het Nieuws

- Telegraaf, Twente Vandaag 11/4/2005

ENSCHEDE- Oud-Enschedeër Hans Theessink staat vrijdagavond op de planken in Folkclub Twente/De Roef aan de Enschedese Pastoor Geertmanstraat.

Dat de locatie valt in de categorie kleinere zalen maakt de in Wenen woonachtige blueszanger weinig uit, hoewel hij het Muziekcentrum ook niet had afgeslagen: 'Je kunt beter een kleine zaal vol hebben, dan een grote zaal halfvol. Voor mij is dat optreden toch een soort reünie, omdat er veel vrienden en bekenden komen'.

Sinds de 57-jarige Theessink in 1970 uit Enschede vertrok, wist hij zich met zijn combinatie van blues en rootsmuziek op te werken tot een echte meneer in de internationale muziekwereld. Dat hij daarbij ook nog samenspeelde met de grootheden als Rick Danko en Garth Hudson van The Band, de voormalige begeleidingsband van Bob Dylan, is voor hem een normale zaak. 'In de loop der jaren leer je dat soort muzikanten allemaal kennen, vooral omdat ik veel op festivals optreed. Als je goed speelt is zo'n samenwerking nooit een probleem', zegt Theessink. 'Ik speel ook regelmatig samen met Maceo Parker en Bo Diddley. Omdat ik al een tijdje meedraai leer je steeds meer van dat soort mensen kennen.'

De singer/songwriter, die net terug is van een tournee door Scandinavië, Nieuw Zeeland, Australië, Engeland, Amerika en Canada, heeft onlangs de dvd 'Live in Concert' en de cd 'Bridges' uitgebracht. 'Gelukkig heb ik nauwelijks last van verminderde verkopen. Mijn publiek bestaat toch uit echte muziekliefhebbers, die het originele product prefereren.'

In Enschede zal hij ook een besloten optreden verzorgen voor de gehandicapten, wat volgens de bescheiden muzikant geen publiciteit behoeft: 'Daar doe ik die mensen een groot plezier mee.' In de folk club wil hij het aanwezige publiek echt bij zijn optreden betrekken. 'Het wordt een avond met veel blues en rootsmuziek en ook een stukje entertainment.'

Dat zijn dvd in Duitsland is uitgeroepen tot de 'dvd-van-de-maand' en dat zijn laatste cd in Denemarken en Oostenrijk is genomineerd voor muziekprijzen, geeft al aan dat hij internationaal behoorlijk meetelt.
In het najaar komt Theessink nog voor een eenmalig optreden naar het Kulturhus in Borne.

- Telegraaf, Twente Vandaag 9/2/2005

ENSCHEDE- De talentvolle Roma-groep KAL bijt zondag 27 februari de spits af van het eerste lustrum van de Twentse Folkclub in Enschede.

Het zigeunerorkest met zanger Dragan Ristic in de gelederen wordt regelmatig vergeleken met Taraf de Haïdouks, hetgeen als een groot compliment mag worden beschouwd. Programmeur Arnoud prijst zich gelukkig met de mogelijkheid om het gezelschap in zaal De Roef te laten optreden: 'Kal is in die periode in ons land als onderdeel van 'Night of the Gypsies', waarin voornamelijk in schouwburgen wordt opgetreden. We hebben gewoon geluk gehad dat de Twentse schouwburgen dit optreden niet in hun programma hebben opgenomen, waardoor wij in de gelegenheid waren om de groep vast te leggen.'

Arnoud verwacht een stormloop op de kaarten: 'We hebben zelfs bezoekers uit Duitsland, dus de kans is groot dat dit concert snel uitverkocht raakt. We kunnen maximaal honderdtachig bezoekers kwijt, die op intieme wijze kunnen genieten van deze topmuzikanten. Bij ons zit het publiek een paar meter van de artiesten af en kan men na afloop een praatje maken met de muzikanten, dat heeft toch voor veel mensen een bepaalde charme.' Volgens de programmeur maakt KAL het nieuwe geluid uit de Balkan: 'We pretenderen altijd kwaliteit te programmeren, dus dit past daar exact in'. KAl bestaat uit: Dragan Ristic, Dusan Ristic, Dragan Mitrovic, Goran Vasic, Aleksander Jancovic, Vlada Mitrovic en Neat Junuzi. Aanvang is om 15:00 uur. Reserveren kunt u doen via folk.twente.org.

(Noot van de club: dit concert is halverwege ons eerste lustrumjaar)

- Kleur de Stad bijlage in de Huis aan Huis, Enschede 29/6/2004
- New Folk Festival op de Oude Markt, donderdag 16/9/2004

Op de vernieuwde Oude Markt kreeg het buitenpodium van het Enschede Muziek Festival dit keer een beter plek dan in voorgaande jaren mogelijk was. Het weer werkte niet lekker mee en daarom viel de publieke belangstelling voor de voorstellingen op het podium regelmatig flink tegen. Toch vielen er ook enkele mooie hoogtepunten te noteren.

Voor een waar volksfeest zorgde een amateur-organisatie uit eigen stad. Folkclub Twente had drie Vlaamse feestbands naar het EMF gehaald en dat sloeg goed aan bij het publiek. GOZE, Follia! en Balbrozijn kregen de bezoekers op de Oude Markt warempel aan het dansen. Daar waren de organisatoren overigens helemaal niet verbaasd over. "Folk wordt door de mensen die het niet kennen vaak als oubollig versleten", aldus Arnoud namens de Folkclub. Dit genre is echter helemaal met zijn tijd meegegaan. Natuurlijk liggen de roots in de volksmuziek, maar met moderne middelen en up-tempo muziek weet men aan te sluiten bij de huidige generatie. In Vlaanderen is de zogeheten bal folk mateloos populair en wij waren er van overtuigd dat deze dansbare muziek ook in Enschede zijn uitwerking niet zou missen."

De Folkclub kreeg gelijk. Terwijl veel Nederlanders bij salsa en tango al van tevoren aan dansen denken, werden ze nu op de Oude Markt verrast door tintelende dansmuziek van Belgische bodem. Dat de Belgen, die pas de volgende ochtend vroeg de trein weer konden nemen, de hele nacht in de Grote Kerk verder hebben gemusiceerd mochten helaas slecht weinigen meemaken.

(Noot van de club: De laatste twee paragrafen gingen over de ander hoogtepunten die week: Di-rect, Brainpower en Aparatsjik. Arnoud is niet letterlijk gequote, maar het idee is duidelijk.. Overigens waren de Vlaamse muzikanten met de auto en hadden een hotel op loopafstand. Die eerste treinen na de afterparty werden gebruikt door 'genodigden' uit alle uithoeken van het land die niet in de kerk bleven slapen. Er is daar tot een uur of zes in de ochtend onversterkt doorgespeeld en gedanst. Zeer sfeervol en onvergetelijk..)
Zie hier nog meer foto's van het festival

'Witte burgers', betekent parne gadje en de vier Wageningers die hun groep zo hebben genoemd, zijn inderdaad geen Sinti of Roma, maar menige zigeunermuzikant kan nog wat leren van hun spel. Vrijmoedig gaan ze om met de traditie. Neem de bezetting van het kwartet: klarinet en contrabas kunnen er mee door, maar dobro (resonatorgitaar) en bandoneon zijn te zeer vervlochten met bluegrass en tango om voor zigeunerinstrumenten door te kunnen gaan. Parne Gadje zet ze in om het palet van de zigeunermuziek te verbreden, zonder het idioom ergens geweld aan te doen.

Vorig jaar maakt de groep veel indruk tijdens de opening van het Tilburgse Gipsy Festival. Ook op cd, blijkt uit O Manus, overtuigt Parne Gadje. Voor jachtige balkanritmes draaien deze muzikanten hun hand niet om; indruk maken ze vooral met hun doorleefde vertolkingen van ballades en andere ingetogen stukken. Emotioneel tot aan het randje, maar nergens een traan te veel.

- Ton Maas

ENSCHEDE - Het is vrijdagavond als steeds meer mensen de toegangsdeuren van het Enschedese buurthuis De Roef aan de Pastoor Geerstmanstraat passeren. De Folkclub Twente houdt deze avond weer een muziekavond. Amateurs en professionele muzikanten komen regelmatig naar De Roef om folk te spelen. Allerlei soorten volksmuziek komen aan bod en bezoekers mogen na afloop zelf ook een toontje spelen.

Het programma begint met Jiddische muziek en werken van Piazolla, uitgevoerd door het duo Lieneke en Ties. De twee jonge muzikanten spelen viool en accordeon en timmeren succesvol aan de weg. Lieneke was consertmeester van Symfonia Jong Twente en speelt tegenwoordig in het Jeugd Orkest Nederland. Ties treedt op met de Counting Crows coverband 5AM. Na de korte pauze klinkt de intrigerende stem van Famke Bonekamp. Deze twintigjarige 'singer annex 'songwriter' begeleidt zichzelf op de piano of oud missionarisorgeltje. Haar stem doet denken aan Alanis Morissette. Alles goed en wel, maar een folkavond in De Roef eindigt niet zonder Ierse Klanken. Dat Ierse muziek in verschillende jasjes kan worden gestoken, bewijst de band Nancy Whiskey.

In de pauze is het tijd voor een Palmbier of een wijntje en natuurlijk de traditionele lotenverkoop waarmee cd's of vrijkaartjes kunnen worden gewonnen. Het publiek bestaat voor een groot deel uit mensen van middelbare leeftijd en ouder. Ze zitten dichtbij het podium aan tafels met daarop een brandend kaarsje. Het jongere publiek staat achterin de zaal. Beweegruimte is hard nodig, want bij de muziek van Nancy Whiskey kan niemand stil blijven staan. De vijf bandleden bespelen gitaar, accordeon, viool, basgitaar en drums. Ze verwerken reggae, funk en soms zelfs rapinvloeden in hun Ierse muziek. De nummers schrijven ze voor een groot deel zelf, maar de alom bekende Ierse meezinger Wild Rover mag natuurlijk niet ontbreken.

In Folkclub Twente wordt zondag het American Roots Festival gehouden. Een van de gasten is de Enschedese singer-songwriter Johannes Bodingius. 'Als ik liedjes schrijf moet ik alleen zijn'.

Elke dag minimaal een zin. Dat heeft Johannes Bodingius zich ten doel gesteld. Dagelijks werkt de Enschedese singer-songwriter aan zijn oeuvre. Het is een drang, zegt hij. Hij moet schrijven. Elke ochtend om negen uur begint hij. Dan zit ie omringd door een stuk of drie gitaren in het atelier van een bevriende kunstenares, die er overdag andere bezigheden op nahoudt. Wierookkaarsjes aan, MD-speler in de aanslag, kladblok op de lessenaar en dan maar werken aan liedjes, aan teksten. Urenlang schaven, noteren en vooral weggooien, veel weggooien. Hij is zeer gelukkig met zijn werkplek. Niemand heeft daar last van hem. Hij kan flink uitpakken, zingen, schreeuwen. Anderhalf jaar zit hij er nu. 'Daarvoor zat ik altijd in de openlucht. Dan reed ik 's ochtends naar een natuurgebied even over de grens bij de Knalhutte. Als het regende spande ik stukplastic. En voor de kou had ik handschoenen zonder vingers, van die melkboeren dingen. Die had ik nog omdatik veel op muziek op straat heb gemaakt.' Het idee om het schrijven van liedjes vooral niet thuis te doen, heeft hij van de Amerikaanse songschrijver Guy Clark. 'Ik las ooit dat hij achter in zijn tuin in het bos een tuinhuisje had staan. Daar ging hij met z'n gitaar zitten, schrijven. Liedjes verzinnen. Dat beeld schudde me wakker. Natuurlijk, zo moest het. Je kunt wel eindelops op de bankgaan zitten wachten op inspiratie, maar songs schrijven is een kwestie van gewoon gaan zitten. Natuurlijk gebeurt het, wel dat je op de fiets of in de trein ineens een idee krijgt. Maar daar moet je niet op gaan zitten wachten. En trouwens, thuis ben ik veel te snel afgeleid. Dan zie die afwas weer staan, of zo'n briefje met alle klusjes die nog gedaan moeten worden en dan lukt het mij niet mijn hoofd leeg te maken. Bovendien heb ik een zoon thuis die in de horeca werkt. Heeft onregelmatige werktijden. Er is altijd wel iemand in huis, dan kan ik niet werken.'

Toen zijn moeder hem op zijn achtste verjaardag een ukelele gaf, was zoals hij dat zelf noemde 'de beer los'. Met een krantenwijk verdiende hij vervolgens zijn eerste gitaar bij elkaar. Hij woont inmiddels een jaar of dertig in Enschede. Maar dat hij daar terechtkwam, is puur toeval. Hij was hippie en zat in Eindhoven op kamers. Hij vat zijn toenmalige bestaan samen met: haar tot de op schouders, blote voeten en hele dagen hasj roken. Zijn gehele sociale circuit was ervan overtuigd dat de dagelijkse lamlendigheid doorbroken moest worden, maar niemand deed wat. Tot Johannes zich aan het milieu ontworstelde. Hij pakte een rugzak en richte zich naar een nieuwe toekomst. Kwam in Enschede terecht omdat degene die hem een lift gaf daar moest wezen. Kon slapen boven wat nu jazzpodium De Tor is en ontwikkelde zich tot een bekende muzikant in de countrywereld. Speelde gitaar, banjo, drums en contrabas en kreeg vooral een flinke aanhang vanwege zijn zangstem. Richtte bluegrass groep Hot Grass op, en kwam als zanger-mandolinespeler in de bekende formatie Groundspeed. 'Het eerste optreden was in Friesland, het tweede was gelijk op het bekende Peterborough Festival in Engeland.'

Tweemaal meldde hij zich bij het conservatorium voor een studie schoolmuziek, maar beide keren kwam hij tot de conclusie dat het tussen hem en het notenschrift nooit wat zou worden.' Tussen hem en country echter wel. Hij speelde op festivals door heel Europa, werkte voor een country-impresariaat, werkte als muzikant een seizoen in Warner Brothers Movie World in Bottrop en kwam vier jaar terug met een eigen cd met de veelzeggende titel They never thought I'do it. Een goed ontvangen cd. Oor vond het 'authentiek en fris', Country Gazet noemde Bodingius muziek 'bijna on-Nederlands mooi', terwijl het tijdschrift Stricktly Country oordeelde dat Johannes 'soul' had. En nu is hij zondag met zijn band bestaande uit gitarist Bert Reerink, bassist Carsteri Holscher en drummer Florian Spaetop het eerste American Roots Festival in Folkclub Twente. 'Het hangt er van af hoeveel mensen er zondag komen, maar wat ons betreft mag het een jaarlijks festival worden.'

American Roots Festival zondag in Folkclub Twente, Enschede. Met: Johannes Bodingius & Band, Henk Lammers, Des Fais Do-Do, Moon About, Haystax.. Aanvang 15.00 uur. Inlichtingen: folk.twente.org

- Ton Ouwehand

Je hebt nog steeds mensen die menen dat ze een heel gewichtige uitspraak doen als ze zeggen: 'voor mij zijn er maar twee soorten muziek: goed en slechte.' In alle sectoren duikt de opmerking op terwijl daar interessante gezichten bij worden opgezet. Soms laten ze de dooddoener nog voorafgaan door: 'was het niet Duke Ellington die zei...' , Of: 'John Lennon zei het al...'. Of: 'Ik weet het niet helemaal zeker maar Beethoven schijnt ooit..., of was het nou Frans Bauer zelf?' Een onzinnig cliché, dat door Mischa Mengelberg ooit met zwier werd ontkracht door op te merken dat hij slechts 'aardige' en 'vervelende' muziek onderscheidde.

Als je dan toch enige structuur wilt aanbrengen in die ondoorzichtige warrige wereld die muziek heet, kun je beter geen subjectieve criteria hanteren als goed of slecht, aardig of vervelend. Daar denkt iedereen toch anders over. Dat bepaalt de luisteraar. En daar heb je er nogal veel van. Handiger is te kijken naar de muzikanten zelf. En selecteer dan of de muziek die ze maken 'echt' is of 'onecht'. Musiceert iemand omdat hij of zij niet anders kan, omdat ie vol zit met muziek en daar af en toe van wat moet laten ontsnappen? Dan heb je vaak te maken met echte muziek. Die kan vervolgens weer goed of slecht zijn, aardig of vervelend, onnozel of geniaal. Maar het is echt is het wel en dat maakt het in de meeste gevallen het aanhoren waard. Ik wil niet opgewonden doen over het programma zomergasten. Volgens mij heb ik ze dit jaar zelfs allemaal gemist. Maar vorig seizoen was Youp van 't Hek aan de beurt. En hij toonde een aangrijpend muzikaal fragment. Puurder kon muziek niet wezen. Een stel oude Albaniërs, stokoude mannen zongen en speelden op aftandse instrumenten. Je verstond er geen lor van, maar ze zongen de longen uit hun lijf. Heftige heel emotionele muziek die eruit moest. De tranen biggelden de baasjes, over de wangen. Als er geen camera's bij hadden gestaan hadden ze precies hetzelfde gedaan. Dat was echte muziek. Daar konden Acda & De Munnik en Youp die maar 'zingen' over dat je een nieuw leven moet beginnen een punt aan zuigen. Dan weet je dat Laura 'dollarteken' eigenlijk niet eens bestaat.

Een voorbeeld van echte, pure muziek trekt nu door ons land. Vijf muzikantenen twee dansers uit Palatka Transsylvanië (Roemenië). Een plaatsje ver afgesloten van de buitenwereld. De dichtstbijzijnde stad ligt 45 km verder. Maar niemand weet hoe die er moet komen op de modderige onbegaanbare wegen. De busdienst die Palatka ooit met de bewoonde wereld verbond is opgeheven. Ze spelen vanavond in Enschede in Folkclub Twente. Verweerde oude kromme mannetjes die pure muziek spelen. Muziek zoals die al eeuwen lang klinkt op oogstfeesten, bruiloftsfeesten en begrafenissen. Daar moet je bij zijn, dan besef je dat deze muziek zich volkomen onttrekt aan begrippen als goed of slecht, aardig of vervelend. Dit is zo puur, zo eerlijk, daar zouden de Acda & De Munnik- alsmede de Laura Fygi-achtigen nog een heleboel van kunnen leren.

- Ton Ouwehand

Op wereldschaal wonen ze zo ongeveer om de hoek, maar de vier muzikanten van Ambrozijn uit Gent voelden zich in Enschede toch ver van huis. 'Verstaan ze ons hier wel?' klonk het na de eerste set vertwijfeld. 'Er lacht bijna niemand om onze grapjes.'

Hoewel Ambrozijn in België samen met het meidentrio Laïs tot de populairste folkartiesten behoort en daar ook een jong publiek weet aan te spreken, reikt de bekendheid in Nederland nauwelijks verder dan de grote rivieren. Ten noorden daarvan wordt met 'folk' tegenwoordig vooral Ierse of keltische volksmuziek bedoeld en daar kan de ontregelende neo-folk van de jonge Vlamingen niet echt toe worden gerekend. De vrijzinnigheid waarmee ze oude volkswijsjes onder handen nemen, was voor het overwegend grijzende publiek in Enschede duidelijk even wennen, maar toen ze hun complexe en tegelijk ontwapenende bewerking van het kinderliedje Witte zwanen, zwarte zwanen ten gehore brachten, was het ijs gebroken.

Achter de zwier en het enthousiasme waarmee gemusiceerd wordt, gaat noeste arbeid schuil. De drie instrumentalisten vormen een soepel draaiende machine waarvan alle radertjes naadloos in elkaar grijpen. Dat lukte vrijdag overigens niet meteen, want gitarist Tom Theuns moest in het begin zijn vorm vinden. Voor violist Wouter Vandenabeele gold hetzelfde, alleen ging het in zijn geval om zorgvuldige dosering. Pas tegen het eind liet hij zijn strijkstok dansen en springen met een snelheid die zelfs voor het oog amper bij te benen was. De enige die al meteen zijn troeven liet zien, was accordeonist Wim Claeys, want om met zijn diatonische trekzak de gewenste dissonanten te produceren, was vingeracrobatiek een vereiste.

Folkclub Enschede bestaat pas twee jaar. Het aanbod is er breder dan elders en omvat naast keltische publiekstrekkers ook Scandinavische en Hongaarse folk, zigeunermuziek, klezmer en akoestische blues. Door af en toe singer- songwriters te laten optreden, probeert men tevens een graantje mee te pikken van de Americana rage.

Het is natuurlijk leuk voor de club dat een buitenlandse topper als Ambrozijn werd gestrikt, maar eigenlijk verdient deze groep in Nederland meer dan een klein podium in de marge.

Terug naar Folkclub Twente